امروز بعد از مدتها سری به وبلاگم زدم با اینکه مطمئن بودم هیچ یک از دوستان قدیمی بروز نیستند اما از روی عادت ، در یکی یکی از دوستان را زدم . اتفاقی به وبلاگی برخوردم که نویسنده اش یک خانم ترکمن بود . با حوصله چند تا از پست هایش را خواندم و در کمال تعجب دیدم که نوشته هایش رنجنامه ایست از اتفاقات روزانه خود . از نوع رنج و حقارتی که خیلی از زنان خصوصا زنان ترکمن محتمل آن هستند . سلطه جویی مرد و مظلومیت زن . همان داستان همیشگی ، همان تکرار صبوری و گذشت زنانه و قدرت طلبی نابجای مردانه . البته این بار به نوعی دیگر و مدرن تر . مرد ترکمن بی پروا رابطه ی نام

من از این دنیا ، از این احساس پوسیده در خویشتن گریزانم . از این تقدیر بی پایان ، از این تکرار تکرارها بیزارم . از این بودنهای به اجبار ، از این آشفتگی ذهنم پریشانم ، از این تخریب بی نقصی که آرام آرام خنجرش را از درون بر پیکره ام می ساید و مرا همچنان که مقتدرانه ایستاده ام ، از درون ویران می کند . من در خود اسیرم و مرا باکی از تنهایی نیست ... چه که عمری به این زندان خو کرده ام . هر روز میله های فولادی حصار خویشتن را مقاومتر کرده و پا کوبان کلید قفل سلول انفرادی ام را به قعر اقیانوسها می سپارم . من خود زندانبان احساس خویشم . گاه رئوف و د

با تو ام

ای تار سریده از زیر چارقد گلی بر پیشانی ام

به ترس می پوشانمت

به حزن می خراشمت

به افسوس می تراشمت .

ترسم از آنست هوسی

خود را به تو کوک کند

یا جرقه بر چشم هوسباز زنی

و طناب دار گردنم شوی .

با توام ،

منو ببخش

آشوب خفته در سینه ام

بر پیشانی ام سر یده تارکم

می تراشمت

منو ببخش ...

نورگلدی کارد قصابی را به سوهانی که در دست داشت کشید وبعد چند بار سایش ، لبه ی آن را به سمت نور خورشید صبحگاهی گرفت . کریم یقه ی پیراهنش را بالا داد نگاهی به آسمان انداخت وگفت : فکر کنم روزی گرمی در پیش خواهیم داشت باید زودتر شروع کنیم و سپس روبه نورگلدی گفت : تیز شد ... بسه دیگه . از صبح تا حالا صدای جرینگ جرینگ قطع نشد . امین برادر کوچکتر نورگلدی کفه ی بیل را در زمین فرود کرد نمک وزغال را از دست زن داداشش حلیمه گرفت و گذاشت وسط چاله ی کوچکی که کنده بود . مارال کوچولو به آرامی سرش را از لابه لای چین های دامن مامان حلیمه بیرون کشید ، ا